We stellen *met de 3 vakbonden* vast dat wij, als jullie vertegenwoordigers – zoals bepaald bij de Sociale Verkiezingen -, sinds enige tijd door de directie van BASF herleid worden tot toeschouwers van alles wat er gebeurd met onze tewerkstelling, verlof, flexibiliteit, jobinhoud etc.
Op quasi geen enkel vlak is er nog bereidheid tot overleg met de wil aan beide zijden om elkaar te vinden en resultaten te boeken. Voor de duidelijkheid: die wil ontbreekt bij de BASF-directie, niet bij ons.
Ondertussen ondergaat het personeel van BASF een ingrijpende herstructurering, met achteruitgang op gebied van veiligheid, jobzekerheid, jobinhoud en een stijgende werkdruk.
Wanneer de verkozen personeelsvertegenwoordigers als muurbekleding beschouwd worden, indien sociaal overleg eerder lijkt op therapiesessies zonder resultaat, dan is het maar een bijkomend gevolg dat wij ons afvragen waar we onze tijd in steken. *Het is echter in de eerste plaats een grote stap achterwaarts op sociaal vlak voor iedereen die we vertegenwoordigen, namelijk de arbeiders en bedienden van BASF.* Het is een kwalijke trend die ons grote vragen doet stellen over welke plaats het personeel nog zal hebben in “BASANT 2.0”.
De aangekondigde re-organisatie bij de interventie-, medische en preventiedienst, waarbij ook TM en Toezicht betrokken worden, was voor ons de druppel die de emmer doet overlopen. Sinds een jaar stellen we vast dat het sociaal overleg nog quasi 0 resultaat oplevert.
De enige uitzondering was de CAO 26-27 die in maart werd onderhandeld en in april met een ruime meerderheid in referendum werd goedgekeurd. Maar als we eerlijk zijn en even uitzoomen op dit resultaat, dan moeten we vaststellen dat de CAO maar een mager beestje was. Het “Versneld Vervroegd Pensioen” heeft zeker zijn waarde, maar brengt ons in het beste geval op een status quo na de afschaffing van het brugpensioen (SWT). Een jubileumdag is geen arbeidsduurvermindering. De koopkrachtstijging is maar een fractie van hetgeen de CAO van 4 jaar geleden, en die van de jaren ervoor, te bieden hadden.
Maar het draait dus vooral rond de uitrol van het Target-150 herstructureringsplan. Een plan waar wij nooit iets van inspraak in hebben gehad. Er is geen onderhandelingstafel waar er een plaats voor onze vakbondssecretarissen is voorzien. En bij de uitrol van de herstructurering worden we “geïnformeerd” over maatregelen die in steen gebeiteld worden. Niks mag in vraag gesteld worden. Wij zijn geen gesprekspartners meer in de ogen van de directie, integendeel, we worden herleid tot een instelling van sociaal assistenten die geëmotioneerde slachtoffers van T150 moet opvangen, “want HR kan zich daar niet mee bezig houden”.
Begrijp ons niet verkeerd. Wij begeleiden iedereen die er nood aan heeft met heel ons hart en de middelen die we hebben, en we doen dat graag.
*Maar nu is het tijd voor actie!* De vakbonden hebben jullie, onze achterban, onze leden, de arbeiders en bedienden van BASF Antwerpen, nodig om een vuist te maken en unisono een statement te maken: “Niet op onze rug! Wij pikken dit niet meer!¨. De vakbond is niets zonder een sterke achterban.
